எனது ஆன்மிகப் புரிதலும், 52 வயதில் உடற்பயிற்சி குறித்த வாழ்க்கை அணுகுமுறையும்

வாழ்க்கையில் நாம் எல்லாவற்றையும் கட்டுப்படுத்த முடியாது. நம்முடைய எண்ணங்களைக்கூட முழுமையாகக் கட்டுப்படுத்த முடியாது. ஆனால் அந்த எண்ணங்களுக்கு நாம் எவ்வாறு எதிர்வினையாற்றுகிறோம் என்பதையும், நம்முடைய செயல்களை எவ்வாறு அமைத்துக்கொள்கிறோம் என்பதையும் ஓரளவுக்குத் தீர்மானிக்க முடியும்.

இந்தப் புரிதலை நான் ஒரே நாளில் அடையவில்லை. பல வருட மனப்போராட்டங்கள், அனுபவங்கள், மருத்துவச் சிகிச்சைகள், ஆன்மிகத் தேடல்கள் ஆகியவற்றின் வழியாகப் படிப்படியாகப் பெற்றேன்.

1. எண்ணங்கள் மனதின் இயல்பு

மனதின் இயல்பே எண்ணங்களை உருவாக்குவதுதான்.

நம்முடைய கடந்தகால அனுபவங்கள், நினைவுகள், மனப்பதிவுகள், மரபணு அமைப்பு போன்ற பல காரணிகள் எண்ணங்கள் உருவாவதில் பங்கு வகிக்கின்றன.

எனக்கு OCD எனப்படும் எண்ணச் சுழற்சிப் பிரச்சினை இருக்கிறது. எதிர்மறை எண்ணங்கள், தேவையற்ற சந்தேகங்கள், பயங்கள், பதற்றங்கள் போன்றவை அடிக்கடி தோன்றுகின்றன.

ஒரே எண்ணம் மீண்டும் மீண்டும் தோன்றலாம். அதை நிறுத்த முயற்சி செய்தாலும் நிறுத்த முடியாமல் போகலாம்.

ஆனால் காலப்போக்கில் நான் புரிந்துகொண்ட உண்மை ஒன்று இருக்கிறது.

எண்ணங்கள் தோன்றுவதால் அவை உண்மையாகிவிடுவதில்லை. எண்ணங்கள் தோன்றுவதால் அவை நிகழ்ந்துவிடுவதுமில்லை.

எண்ணங்கள் வரட்டும். போகட்டும்.

அவற்றுடன் போராட வேண்டிய அவசியமில்லை. அவற்றை வலுக்கட்டாயமாக மாற்ற வேண்டிய அவசியமும் இல்லை.

எதிர்மறை எண்ணங்களை நேர்மறை எண்ணங்களாக மாற்றியே ஆக வேண்டும் என்ற கட்டாயம்கூட தேவையில்லை.

எண்ணங்களை எண்ணங்களாகப் பார்த்துவிட்டு, நடைமுறை வாழ்க்கையில் என்ன செய்ய வேண்டுமோ அதைச் செய்யலாம்.

2. புத்த மதமும் திருக்குர்ஆனும் எனக்குக் கற்றுக்கொடுத்தவை

எனது தனிப்பட்ட ஆன்மிகப் பாதை புத்த மதம் மற்றும் இஸ்லாமியத் திருக்குர்ஆன் ஆகிய இரண்டின் தத்துவங்களிலிருந்தும் உருவானது.

புத்த மதத்திலிருந்து நிலையாமையைப் புரிந்துகொண்டேன்.

எதுவும் நிரந்தரமில்லை. எண்ணங்களும் உணர்வுகளும் மாறிக்கொண்டே இருக்கின்றன. அவற்றுடன் தேவையற்ற பற்றுதலை உருவாக்கிக்கொள்ள வேண்டியதில்லை.

திருக்குர்ஆனிலிருந்து இறைவன் மீதான நம்பிக்கையையும், வாழ்க்கையின் நிச்சயமற்ற தன்மையை ஏற்றுக்கொள்ளும் மனப்பக்குவத்தையும் பெற்றேன்.

இறைவனின் அறிவுக்கு அப்பாற்பட்டு ஓர் இலையும்கூட உதிர்வதில்லை என்ற நம்பிக்கை எனக்கு மன ஆறுதலை அளிக்கிறது.

வாழ்வும் மரணமும் முழுமையாக மனிதனின் கட்டுப்பாட்டில் இல்லை. மறுமை நாள் பற்றிய நம்பிக்கை, வாழ்க்கையை ஒரு பரந்த கண்ணோட்டத்தில் பார்க்க உதவுகிறது.

நம்மால் முடிந்ததைச் செய்வோம். நம்மால் கட்டுப்படுத்த முடியாததை ஏற்றுக்கொள்வோம்.

நிச்சயமற்ற தன்மை என்பது வாழ்க்கையின் குறைபாடு அல்ல. அது வாழ்க்கையின் இயல்பு.

இந்தப் புரிதல் எனது OCD எண்ணங்களால் ஏற்படும் பயத்தையும் பதற்றத்தையும் ஓரளவு குறைத்திருக்கிறது.

எண்ணங்களின் எண்ணிக்கை குறையவில்லை. ஆனால் அவற்றுக்கு நான் கொடுக்கும் முக்கியத்துவமும், அவற்றால் ஏற்படும் பயமும் குறைந்திருக்கின்றன.

இதுவே எனக்குக் கிடைத்த முக்கியமான மனப்பக்குவம்.

3. உடற்பயிற்சி – எனது கடந்தகால அனுபவம்

14 வயதிலிருந்து 30 வயது வரை தொடர்ந்து உடற்பயிற்சி செய்தேன்.

தண்டால், பஸ்கி போன்ற உடற்பயிற்சிகளை அதிக அளவில் செய்தேன். உடல் நல்ல வலிமையுடனும் சுறுசுறுப்புடனும் இருந்தது.

30 வயதிற்குப் பிறகு வேலை மற்றும் வாழ்க்கைப் பொறுப்புகள் காரணமாக உடற்பயிற்சியை நிறுத்திவிட்டேன்.

இப்போது எனக்கு 52 வயதாகிறது.

கிட்டத்தட்ட 22 வருட இடைவெளிக்குப் பிறகு மீண்டும் உடற்பயிற்சி செய்ய முயற்சிக்கும்போது, முன்புபோல உடல் ஒத்துழைப்பதில்லை.

சில நேரங்களில் தசைவலி, இடுப்புவலி, அடிவயிற்றில் அசௌகரியம் போன்றவை ஏற்படுகின்றன.

மேலும், உடற்பயிற்சியை ஒரு கட்டாயமாக மாற்றும்போது மன அழுத்தமும் அதிகரிக்கிறது.

இதனால் ஒரு முக்கியமான முடிவுக்கு வந்திருக்கிறேன்.

இப்போது எனக்குத் தேவையானது உடற்பயிற்சியில் சாதனை படைப்பதல்ல. உடலைப் பராமரிப்பதுதான்.

4. No Compulsion – No Pressure – No Rigid Routine

இனிமேல் உடற்பயிற்சியை ஒரு கட்டாயக் கடமையாக மாற்றிக்கொள்ள வேண்டியதில்லை.

தினமும் உடற்பயிற்சி செய்தே ஆக வேண்டும் என்ற கட்டாயம் இல்லை.

இத்தனை சூரிய நமஸ்காரம் செய்ய வேண்டும், இத்தனை கிலோமீட்டர் சைக்கிள் ஓட்ட வேண்டும் என்ற இலக்குகளும் தேவையில்லை.

உடல்நிலை ஒத்துழைக்கும்போது, மருத்துவ ரீதியாகப் பாதுகாப்பான அளவில், விருப்பமான உடற்பயிற்சிகளைச் செய்யலாம்.

சைக்கிளிங் பிடித்திருந்தால் சைக்கிளிங் செய்யலாம். சூரிய நமஸ்காரம் பிடித்திருந்தால் அதைச் செய்யலாம்.

ஓய்வு தேவைப்பட்டால் ஓய்வெடுக்கலாம்.

ஆனால் வலி அல்லது வீக்கம் ஏற்பட்டால் அதை மன அழுத்தம் என்று மட்டும் கருதாமல், தேவையான மருத்துவப் பரிசோதனைகளைச் செய்துகொள்ள வேண்டும்.

உடற்பயிற்சி என்பது உடலைப் பராமரிப்பதற்கான ஒரு வழி. அது மனதிற்கு இன்னொரு சுமையாக மாற வேண்டியதில்லை.

அதே சமயம், மனதில் பயம் தோன்றுகிறது என்பதற்காக எல்லா செயல்களையும் தவிர்க்க வேண்டியதுமில்லை.

பயத்தின் அடிப்படையில் அல்லாமல், உடல்நிலை, பாதுகாப்பு, விருப்பம், சூழ்நிலை ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் செயல்பட வேண்டும்.

5. செயலுக்கும் எதிர்பார்ப்புக்கும் இடையிலான வேறுபாடு

இந்த அணுகுமுறை உடற்பயிற்சிக்கு மட்டுமல்ல. வாழ்க்கையின் மற்ற செயல்களுக்கும் பொருந்தும்.

ஒரு புத்தகத்தைப் படிக்கிறேன்.

ஆர்வமாக இருக்கும்போது படிக்கலாம். போதுமென்று தோன்றும்போது நிறுத்தலாம்.

ஆனால் இன்றைக்கே புத்தகத்தை முடித்தாக வேண்டும் என்று என்னை நானே கட்டாயப்படுத்திக்கொள்ள வேண்டியதில்லை.

அதேபோல உடற்பயிற்சி, வேலை, வாசிப்பு, கற்றல் போன்ற எந்தச் செயலாக இருந்தாலும் தேவையற்ற மன அழுத்தத்தை உருவாக்கிக்கொள்ள வேண்டியதில்லை.

இலக்குகள் வைத்துக்கொள்வதில் தவறில்லை. ஆனால் அவை மனதைக் கட்டுப்படுத்தும் கட்டாயங்களாக மாற வேண்டியதில்லை.

செயலின் இன்பத்தை, அதன் பலன் பற்றிய அளவுகடந்த எதிர்பார்ப்பு கெடுத்துவிடக்கூடாது.

6. எனது வாழ்க்கை அணுகுமுறை

எண்ணங்கள் வரும். போகும்.

சில நேரங்களில் எதிர்மறை எண்ணங்கள் வரும்.

சில நேரங்களில் காரணமில்லாமல் மனதில் பதற்றமும் அமைதியின்மையும் ஏற்படும்.

அவற்றையெல்லாம் உடனடியாகச் சரிசெய்தே ஆக வேண்டும் என்ற கட்டாயம் இல்லை.

அவை இருக்கும்போதே என்னால் முடிந்த அளவுக்கு இயல்பான வாழ்க்கையைத் தொடரலாம்.

மனநலச் சிகிச்சை, மருத்துவ ஆலோசனை, ஆன்மிகப் புரிதல், சுயவிழிப்புணர்வு ஆகிய அனைத்தும் எனது வாழ்க்கையில் அவற்றுக்குரிய இடத்தைப் பெறட்டும்.

நான் எல்லாவற்றையும் கட்டுப்படுத்த வேண்டியதில்லை.

எல்லாவற்றையும் முன்கூட்டியே தெரிந்துகொள்ள வேண்டியதில்லை.

எல்லா எண்ணங்களுக்கும் பதில் கண்டுபிடிக்க வேண்டியதில்லை.

எல்லாச் செயல்களிலும் சாதனை படைக்க வேண்டியதில்லை.

என்னால் முடிந்ததைச் செய்வேன். முடியாததை ஏற்றுக்கொள்வேன். தேவையானபோது ஓய்வெடுப்பேன். மீண்டும் இயலும்போது செயல்படுவேன்.

இறுதியாக எனக்கு நானே நினைவுபடுத்திக்கொள்வது

எண்ணங்கள் என் வாழ்க்கையைத் தீர்மானிக்க வேண்டியதில்லை.

பயமும் பதற்றமும் என் செயல்களை நிர்ணயிக்க வேண்டியதில்லை.

வாழ்க்கையின் நிச்சயமற்ற தன்மையை ஏற்றுக்கொள்கிறேன்.

நம்மால் முடிந்ததைச் செய்வோம். முடிவுகளைப் பற்றிய தேவையற்ற கவலையை விட்டுவிடுவோம்.

உடலைப் பராமரிப்போம். மனதை வற்புறுத்த வேண்டாம்.

வாழ்க்கையை ஒரு கட்டாயமாக அல்ல, ஓர் அனுபவமாக வாழ்வோம்.