கடந்த பதினைந்து முதல் பதினெட்டு ஆண்டுகளாக ஆன்மீகம், மதம், தத்துவம் சார்ந்த நூல்களைப் படித்தும், அவற்றைப் பற்றிச் சிந்தித்தும் வந்திருக்கிறேன்.
இந்த நீண்டகாலத் தேடலுக்குப் பின்னால் மூன்று அடிப்படையான கேள்விகள் இருந்தன.
- மனித மனம், எண்ணங்கள், உணர்ச்சிகள் எவ்வாறு செயல்படுகின்றன?
- மறுபிறவி, கர்மா, சொர்க்கம், நரகம், மறுமை போன்ற நம்பிக்கைகளின் உண்மைத்தன்மை என்ன?
- மனித வாழ்க்கையில் நிகழும் இன்ப துன்பங்களுக்குப் பின்னால் ஏதேனும் பொதுவான விதிகளோ, காரணகாரியத் தொடர்புகளோ இருக்கின்றனவா?
இந்த மூன்று கேள்விகளுக்கும் பதில் தேடுவதுதான் என்னுடைய ஆன்மீகப் பயணத்தின் முக்கிய நோக்கமாக இருந்தது.
இந்தத் தேடலில் சில விஷயங்களைப் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. சிலவற்றை நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் மட்டுமே அணுக முடிந்தது. இன்னும் சில கேள்விகளுக்கு முழுமையான பதில்களே கிடைக்கவில்லை.
இப்போது இந்த மூன்று வகையான அனுபவங்களையும் தனித்தனியாகப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது.
1. மனதின் இயல்பும் விழிப்புணர்வும்
மனித மனம் எவ்வாறு செயல்படுகிறது? எண்ணங்கள் ஏன் தோன்றுகின்றன? உணர்ச்சிகள் எங்கிருந்து வருகின்றன? அவற்றை நம்மால் கட்டுப்படுத்த முடியுமா?
இவை என்னுடைய முதல் தேடலுக்கான கேள்விகள்.
இந்தக் கேள்விகளுக்குப் புத்த தத்துவத்தில் சில நடைமுறை விளக்கங்கள் கிடைத்தன.
எண்ணங்களும் உணர்ச்சிகளும் நிலையானவை அல்ல. அவை தோன்றுகின்றன, சிறிது நேரம் நீடிக்கின்றன, பின்னர் மறைகின்றன.
மனதின் இயல்பும் எண்ணங்களின் மீதான கட்டுப்பாடும்
மனதின் இயல்பே எண்ணங்களையும் உணர்ச்சிகளையும் உருவாக்குவதுதான். எண்ணங்களும் உணர்ச்சிகளும் தோன்றுவது மனதின் இயல்பான செயல்பாடு.
கண்களின் இயல்பு பார்ப்பது. காதுகளின் இயல்பு கேட்பது. நாக்கின் இயல்பு சுவையை உணர்வது. மூக்கின் இயல்பு வாசனையை நுகர்வது. தோலின் இயல்பு தொடுதல் உள்ளிட்ட உணர்வுகளை உணர்வது.
இந்த ஐந்து புலன்களும் மனிதன் வாழ்க்கையை வாழ்வதற்கு அவசியமானவை. அதேபோல, புத்த தத்துவத்தில் மனமும் ஆறாவது புலனாகக் கருதப்படுகிறது.
மற்ற புலன்கள் தங்களுக்குரிய செயல்பாடுகளை மேற்கொள்வதைப்போல, மனதிலும் எண்ணங்களும் உணர்ச்சிகளும் தொடர்ந்து தோன்றிக்கொண்டிருக்கின்றன.
கண்கள் ஏன் பார்க்கின்றன, பார்க்காமல் இருக்கக்கூடாதா என்று நாம் கேட்பதில்லை. காதுகள் ஏன் கேட்கின்றன, கேட்காமல் இருக்கக்கூடாதா என்று கேட்பதில்லை. நாக்கு ஏன் சுவையை உணர்கிறது, மூக்கு ஏன் வாசனையை நுகர்கிறது என்றும் கேள்வி எழுப்புவதில்லை.
ஆனால் மனதைப் பொறுத்தவரை மட்டும் எண்ணங்களே தோன்றக்கூடாது, உணர்ச்சிகளே உருவாகக்கூடாது, எண்ணங்களற்ற நிலையில் இருப்பதுதான் மனதின் சரியான நிலை என்று எதிர்பார்க்கிறோம்.
இத்தகைய எதிர்பார்ப்பே மனதின் இயல்பைப் பற்றிய தவறான புரிதலாக இருக்கலாம்.
கண்கள் சரியாகப் பார்க்கவில்லை என்றால் மருத்துவரை அணுகி அவற்றின் செயல்பாட்டைச் சரிபார்க்கிறோம். காதுகள் சரியாகக் கேட்கவில்லை என்றாலும் அதற்கான காரணத்தை ஆராய்கிறோம்.
அதேபோல, மனதின் இயல்பான செயல்பாடுகளில் பாதிப்பு ஏற்பட்டாலும் அதற்கான காரணத்தை ஆராய வேண்டுமே தவிர, மனதில் எண்ணங்களே தோன்றாமல் இருப்பதுதான் அதன் சிறந்த நிலை என்று கருதக்கூடாது.
மனதில் எண்ணங்கள் தோன்றுவது பிரச்சினையல்ல. தோன்றும் எண்ணங்கள் அனைத்தையும் செயல்படுத்த முயல்வதில்தான் பிரச்சினை தொடங்குகிறது.
மனதில் நல்ல எண்ணங்கள் தோன்றலாம். தீய எண்ணங்கள் தோன்றலாம். ஆசை, கோபம், பயம், பொறாமை போன்ற உணர்ச்சிகளும் உருவாகலாம்.
ஆனால் நாம் பல நேரங்களில் மனதில் தோன்றும் எண்ணங்களின் பின்னால் சென்று, அவற்றைச் செயலாக்க முயற்சிக்கிறோம். எண்ணங்களும் உணர்ச்சிகளும் நம்முடைய செயல்களைத் தீர்மானிக்க அனுமதிக்கிறோம்.
இங்குதான் நமக்கு விழிப்புணர்வும் கட்டுப்பாடும் தேவைப்படுகின்றன.
மனதில் தோன்றும் எண்ணங்கள் நம்மைக் கட்டுப்படுத்தக்கூடாது. மாறாக, எந்த எண்ணத்தைச் செயல்படுத்த வேண்டும், எந்த எண்ணத்தைச் செயல்படுத்தாமல் விட்டுவிட வேண்டும் என்பதை நாம்தான் தீர்மானிக்க வேண்டும்.
ஏனெனில் ஒரு எண்ணத்தைச் செயல்படுத்தத் தொடங்கிய பிறகு, அந்தச் செயல் புதிய சூழ்நிலைகளையும் உணர்ச்சிகளையும் எண்ணங்களையும் உருவாக்கலாம். அவை நம்முடைய அடுத்தடுத்த செயல்களையும் பாதிக்கத் தொடங்கலாம்.
இவ்வாறு ஒரு எண்ணத்தின் அடிப்படையில் தொடங்கிய செயல், நம்முடைய அடுத்தடுத்த முடிவுகளையும் வழிநடத்தத் தொடங்குகிறது.
எனவே, ஒரு எண்ணம் தோன்றும் தருணத்திலேயே அதன் பின்னால் சென்று செயல்படுவதற்குப் பதிலாக, அந்த எண்ணத்தைச் செயல்படுத்த வேண்டுமா என்பதை விழிப்புணர்வுடன் தீர்மானிப்பது முக்கியம்.
எண்ணங்கள் தோன்றுவதை முழுமையாகக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் இருக்கலாம். ஆனால் தோன்றும் எண்ணங்களில் எவற்றைச் செயலாக்க வேண்டும், எவற்றைச் செயலாக்காமல் விட்டுவிட வேண்டும் என்பதைத் தேர்ந்தெடுக்கும் திறனை வளர்த்துக்கொள்ள முடியும்.
மனதைக் கட்டுப்படுத்துவது என்பது எண்ணங்களே தோன்றாமல் தடுப்பதல்ல. எண்ணங்கள் நம்முடைய செயல்களைத் தன்னிச்சையாகத் தீர்மானிக்க அனுமதிக்காமல், அவற்றை விழிப்புணர்வுடன் அணுகுவதுதான்.
மனதின் இயல்பு எண்ணங்களை உருவாக்குவது. விழிப்புணர்வின் பங்கு அந்த எண்ணங்களில் எவை செயல்களாக மாற வேண்டும் என்பதைத் தீர்மானிப்பது.
புத்த தத்துவத்தின் மூலம் மனதையும் எண்ணங்களையும் பற்றி நான் புரிந்துகொண்ட முக்கியமான தெளிவு இதுதான்.
நாம் நமது எண்ணங்களோ உணர்ச்சிகளோ மட்டுமல்ல. நமக்குள் தோன்றும் ஒவ்வொரு எண்ணத்தையும் செயல்படுத்த வேண்டிய அவசியமும் இல்லை.
ஒரு எண்ணம் தோன்றுவதற்கும், அந்த எண்ணத்தைச் செயல்படுத்துவதற்கும் இடையில் முக்கியமான வேறுபாடு இருக்கிறது.
நம்முள் தோன்றும் எண்ணங்களையும் உணர்ச்சிகளையும் கவனித்து, அவற்றில் எவற்றைச் செயல்படுத்த வேண்டும், எவற்றைச் செயல்படுத்தாமல் விட்டுவிட வேண்டும் என்பதை விழிப்புணர்வுடன் தீர்மானிக்கலாம்.
இந்தத் திறனை வளர்த்துக்கொள்வதற்கு விழிப்புணர்வு அவசியம்.
புத்த தத்துவமும் விபாசனா போன்ற தியானப் பயிற்சிகளும் எண்ணங்களையும் உணர்ச்சிகளையும் உடனடியாகப் பின்தொடராமல் கவனிப்பதற்கான வழிமுறைகளை முன்வைக்கின்றன.
கோபம் தோன்றலாம். பயம் தோன்றலாம். ஆசை தோன்றலாம். பொறாமை தோன்றலாம்.
ஆனால் அவை தோன்றிய உடனேயே அவற்றின் அடிப்படையில் செயல்பட வேண்டியதில்லை.
சற்று கவனித்து, சிந்தித்து, அந்த எண்ணத்தைச் செயல்படுத்துவதா அல்லது விட்டுவிடுவதா என்பதை முடிவு செய்யலாம்.
ஒரு எண்ணத்தைச் செயல்படுத்தாமல் விட்டுவிட்டால், அந்தச் செயலின் வழியாக வரக்கூடிய நன்மையோ தீமையோ நம்மை வந்தடையாது. அந்தச் செயலை மேற்கொள்ளாததால், அதன் நேரடி விளைவுகள் தவிர்க்கப்படுகின்றன.
ஆனால் ஒரு எண்ணத்தைச் செயல்படுத்தும்போது நிலைமை வேறுபடுகிறது.
விழிப்புணர்வும் செயல்களின் விளைவுகளும்
ஒரு எண்ணத்தை, “நான் இதைச் செய்கிறேன்” என்று முழு விழிப்புணர்வுடன், நன்கு சிந்தித்து, நம்முடைய சொந்த முடிவின் அடிப்படையில் செயல்படுத்தினாலும், அதன் விளைவுகள் நாம் எதிர்பார்த்தபடியே அமையும் என்பதற்கு எந்த உத்தரவாதமும் இல்லை.
ஏனெனில் ஒரு செயலை மேற்கொள்வது ஓரளவு நம்முடைய கட்டுப்பாட்டில் இருக்கலாம். ஆனால் அதன் விளைவுகள் நம்முடைய கட்டுப்பாட்டில் மட்டும் இருப்பதில்லை.
அவை பல்வேறு காரணிகளையும் சூழ்நிலைகளையும் சார்ந்து உருவாகின்றன. எனவே அவற்றை நம்மால் முழுமையாக முன்கூட்டியே கணிக்கவோ கட்டுப்படுத்தவோ முடியாது.
உதாரணமாக, ஒரு மலையிலிருந்து கல்லை உருட்டிவிடுகிறோம் என்று வைத்துக்கொள்வோம்.
அந்தக் கல்லை உருட்டிவிடுவதா வேண்டாமா என்பதை நாம் தீர்மானிக்கலாம். ஆனால் உருட்டிவிட்ட பிறகு அது எந்தப் பாதையில் செல்லும், எவற்றுடன் மோதும், இறுதியில் எங்கே வந்து நிற்கும் என்பதை முழுமையான துல்லியத்துடன் கணிக்கவோ கட்டுப்படுத்தவோ முடியாது.
ஏனெனில் அதன் பயணம் மலையின் சரிவு, நிலத்தின் தன்மை, வழியிலுள்ள தடைகள் உள்ளிட்ட பல காரணிகளைச் சார்ந்திருக்கிறது.
மனிதச் செயல்களும் இதுபோன்றவைதான்.
நம்முடைய நோக்கம், முயற்சி, திறமை ஆகியவற்றுடன் பிற மனிதர்களின் செயல்பாடுகள், சமூகச் சூழல், காலம், எதிர்பாராத நிகழ்வுகள் போன்ற பல காரணிகளும் ஒரு செயலின் விளைவுகளைத் தீர்மானிக்கின்றன.
அதேபோல, விழிப்புணர்வற்ற நிலையில் மேற்கொள்ளப்படும் செயல்கள் அனைத்தும் தீமையில்தான் முடியும் என்ற அவசியமும் இல்லை. அவற்றாலும் நன்மையான விளைவுகள் ஏற்படலாம்.
விழிப்புணர்வுடன் செயல்பட்டால் நன்மை உறுதியில்லை. விழிப்புணர்வின்றிச் செயல்பட்டால் தீமை உறுதியில்லை.
ஆகவே, விழிப்புணர்வு என்பது ஒரு செயலைத் தேர்ந்தெடுக்க உதவும் திறன். அந்தச் செயலின் விளைவுகளை உறுதிசெய்யும் ஆற்றல் அல்ல.
விழிப்புணர்வு நமது முடிவுகளின் தரத்தை மேம்படுத்த உதவலாம். ஆனால் அதன் மூலம் வாழ்க்கையின் எல்லா விளைவுகளையும் நம்முடைய கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டுவர முடியாது.
எந்த எண்ணத்தைச் செயல்படுத்த வேண்டும், எந்த எண்ணத்தைச் செயல்படுத்தாமல் விட்டுவிட வேண்டும் என்பதைத் தீர்மானிப்பதற்கான திறனை வளர்த்துக்கொள்ளலாம். ஆனால் செயல்படுத்திய எண்ணத்தின் விளைவுகள் நாம் விரும்பியபடியே அமையும் என்பதை உறுதிப்படுத்த முடியாது.
இந்த அணுகுமுறை எனக்குப் புரிகிறது. என்னுடைய சொந்த அனுபவத்திலும் இதன் நடைமுறைப் பயன்பாட்டை உணர முடிகிறது.
இதுதான் என்னுடைய முதல் தேடலில் கிடைத்த தெளிவு.
2. நம்பிக்கைகளும் நிரூபிக்கப்படாத மெய்யியல் கருத்துகளும்
என்னுடைய இரண்டாவது தேடல் மறுபிறவி, முற்பிறவிக் கர்மா, சொர்க்கம், நரகம், மறுமை போன்ற கருத்துகளைப் பற்றியது.
புத்தமதம், இஸ்லாம், சைவம் உள்ளிட்ட பல்வேறு மதங்களும் தத்துவ மரபுகளும் மனித வாழ்க்கையைப் பற்றிய விளக்கங்களுடன், சாதாரண அனுபவத்தால் உறுதிப்படுத்த முடியாத மெய்யியல் கருத்துகளையும் முன்வைக்கின்றன.
சில மரபுகள் மறுபிறவியைப் பேசுகின்றன. சில மரபுகள் மறுமையைப் பேசுகின்றன. சில மரபுகள் கர்மவினையையும் பிறவிச் சுழற்சியையும் பேசுகின்றன.
ஒவ்வொரு மதமும் தனக்கென ஓர் இறுதி ஆன்மீக இலக்கையும் முன்வைக்கிறது.
இஸ்லாத்தில் இறைவனின் திருப்தியைப் பெற்று மறுமையில் வெற்றி பெறுதல், கிறிஸ்தவத்தில் இரட்சிப்பும் இறைவனுடன் நித்திய வாழ்வும், சைவ சித்தாந்தத்தில் சிவனருளால் முக்தி அடைதல், புத்தமதத்தில் துக்கத்தின் முடிவான நிர்வாணத்தை அடைதல் போன்ற இலக்குகள் முன்வைக்கப்படுகின்றன.
இவற்றை நம்புவதற்கான மதரீதியான அல்லது தத்துவார்த்தமான விளக்கங்கள் இருக்கலாம்.
ஆனால் இவற்றின் உண்மைத்தன்மையை அனைவரும் ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடிய அறிவியல் ஆதாரங்களால் உறுதிப்படுத்த முடியவில்லை.
இங்கேதான் எனக்குப் பல ஆண்டுகளாகக் குழப்பம் ஏற்பட்டுக்கொண்டிருந்தது.
ஒரு மதம் அல்லது தத்துவம் சொல்லக்கூடிய நடைமுறையில் புரிந்துகொள்ளக்கூடிய கருத்துகளை என்னுடைய அறிவு ஏற்றுக்கொள்கிறது.
ஆனால் அதே மதம் முன்வைக்கும் மறுபிறவி, மறுமை, முக்தி போன்ற கருத்துகளுக்கு வரும்போது அவற்றை நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.
அந்த நம்பிக்கை சில காலம் நிலைத்திருக்கிறது. பின்னர் குறைந்துவிடுகிறது.
மீண்டும் மதநூல்களைப் படிப்பது, அவற்றைப் பற்றிச் சிந்திப்பது, விளக்கங்களைக் கேட்பது போன்றவற்றின் மூலம் அந்த நம்பிக்கையை வலுப்படுத்த முயன்றிருக்கிறேன்.
இது ஒரு தொடர்ச்சியான செயல்பாடாக மாறியிருந்தது.
ஒரு செடியை வளர்ப்பதற்குத் தொடர்ந்து தண்ணீரும் உரமும் இடுவதைப்போல, நம்பிக்கையையும் தொடர்ந்து வளர்த்துக்கொண்டிருக்க வேண்டியிருந்தது.
இதனை நான் நம்பிக்கை விவசாயம் (Belief Farming) என்று குறிப்பிட விரும்புகிறேன்.
கடந்த பதினைந்து முதல் பதினெட்டு ஆண்டுகளாக இந்த நம்பிக்கை விவசாயத்தில் ஈடுபட்டிருந்தேன் என்று சொல்லலாம்.
ஆனால் இப்போது ஒரு தெளிவு கிடைத்திருக்கிறது.
ஒரு கருத்தை நம்புவதும், அந்தக் கருத்து உண்மையாக இருப்பதும் இரண்டு வெவ்வேறு விஷயங்கள்.
அதேபோல ஒரு கருத்தை நம்ப முடியவில்லை என்பதால் அது பொய்யாகிவிடுவதுமில்லை.
ஆதாரத்தால் புரிந்துகொள்ள முடிந்தவற்றை ஏற்றுக்கொள்ளலாம். நம்பிக்கை சார்ந்தவற்றை நம்பலாம்; நம்பாமலும் இருக்கலாம்; அல்லது முடிவெடுக்காமல் விட்டுவிடலாம்.
எல்லாவற்றையும் நம்பியே ஆக வேண்டும் என்ற கட்டாயம் எனக்கு இல்லை.
அதனால் இனிமேல் ஒரு நம்பிக்கை குறையும்போதெல்லாம் அதை மீண்டும் வளர்த்தெடுக்க வேண்டிய அவசியமில்லை என்று நினைக்கிறேன்.
நம்பிக்கை இருந்தால் இருக்கட்டும். இல்லாவிட்டால் இல்லாமல் போகட்டும்.
அப்படியே விட்டுவிட்டுப் பார்க்கலாம்.
இதுதான் என்னுடைய இரண்டாவது தெளிவு.
3. மனித வாழ்க்கையின் இன்ப துன்பங்களும் காரணகாரியத் தேடலும்
என்னுடைய மூன்றாவது தேடல்தான் மிகவும் பெரியது.
இந்த உலகில் மனிதர்களுக்கு நிகழும் இன்ப துன்பங்களுக்குப் பின்னால் என்ன காரணங்கள் இருக்கின்றன?
ஒருவர் ஏழையாகப் பிறக்கிறார். இன்னொருவர் செல்வந்தராகப் பிறக்கிறார்.
ஒருவர் நன்றாகப் படிக்கிறார். இன்னொருவருக்குப் படிப்பதற்கான வாய்ப்பே கிடைப்பதில்லை.
ஒருவர் கடுமையாக உழைத்துச் செல்வந்தராகிறார். இன்னொருவர் அதே அளவு உழைத்தும் பொருளாதார முன்னேற்றம் அடைய முடியாமல் இருக்கிறார்.
ஒருவர் நோயால் பாதிக்கப்படுகிறார். இன்னொருவர் ஆரோக்கியமாக வாழ்கிறார்.
ஒருவருக்கு விபத்து ஏற்படுகிறது. இன்னொருவர் அத்தகைய அனுபவமின்றி வாழ்கிறார்.
ஒருவர் கடனாளியாகிறார். இன்னொருவர் கடனிலிருந்து மீண்டு வருகிறார்.
ஒருவர் மகிழ்ச்சியாக வாழ்கிறார். இன்னொருவர் தொடர்ந்து பிரச்சினைகளை எதிர்கொள்கிறார்.
இந்த வேறுபாடுகளுக்குப் பின்னால் ஏதேனும் பொதுவான விதி இருக்கிறதா?
அந்த விதியைப் புரிந்துகொண்டால் வாழ்க்கையில் ஏற்படும் துன்பங்களைத் தவிர்க்க முடியுமா?
வெற்றிபெற்ற ஒருவர் பின்பற்றிய வழிமுறைகளை இன்னொருவர் அப்படியே பின்பற்றினால் அவரும் வெற்றிபெற முடியுமா?
இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில்களைத்தான் நீண்டகாலமாகத் தேடிக்கொண்டிருந்தேன்.
ஆனால் மனித வாழ்க்கை மிகவும் சிக்கலானதாகவும் தொடர்ந்து மாறிக்கொண்டிருப்பதாகவும் இருக்கிறது.
ஒருவருக்கு வெற்றியைக் கொடுத்த வழிமுறை இன்னொருவருக்கு அதே வெற்றியைக் கொடுப்பதில்லை.
ஏனெனில் ஒவ்வொரு மனிதரின் சூழ்நிலையும் வாய்ப்புகளும் திறன்களும் சமூகப் பின்னணியும் வேறுபடுகின்றன.
காலமும் சூழலும் தொடர்ந்து மாறிக்கொண்டிருக்கின்றன.
வாழ்க்கை எந்தத் தர்க்கத்திற்கும் தத்துவத்திற்கும் முழுவதுமாக அடங்காமல், தன் இயல்பில் மாறிக்கொண்டே நகர்கிறது.
வாழ்க்கையில் காரணகாரியத் தொடர்புகளே இல்லை என்று சொல்ல முடியாது. பல நிகழ்வுகளுக்குப் பொருளாதாரம், சமூகம், உடலியல், உளவியல் போன்ற துறைகளில் விளக்கங்கள் கிடைக்கின்றன.
ஆனால் அவற்றையெல்லாம் ஒருங்கிணைத்து, ஒவ்வொரு மனிதருக்கும் என்ன நிகழும் என்பதைத் துல்லியமாக விளக்கும் ஒரே பொதுவான விதியை என்னால் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை.
இந்த இடத்தில்தான் மதங்களையும் தத்துவங்களையும் அணுகினேன்.
மனிதர்களின் இன்ப துன்பங்களுக்கான விளக்கங்களாக விதி, கர்மவினை, முற்பிறவிப் பாவ புண்ணியம், இறைவனின் செயல் போன்ற கருத்துகள் முன்வைக்கப்படுகின்றன.
ஆனால் இந்த விளக்கங்கள் எனக்கிருந்த காரணகாரியக் கேள்விகளுக்கு ஆதாரப்பூர்வமான, சோதித்தறியக்கூடிய பதில்களாக அமையவில்லை.
ஒருவருக்கு ஏன் ஒரு குறிப்பிட்ட துன்பம் ஏற்பட்டது? இன்னொருவருக்கு ஏன் அதே துன்பம் ஏற்படவில்லை?
இதற்கான துல்லியமான காரணத்தை அறிய விரும்பினேன்.
ஆனால் அதற்கான முழுமையான பதில் கிடைக்கவில்லை.
இங்கே ஒரு முக்கியமான உண்மையைப் புரிந்துகொண்டேன்.
ஒரு நிகழ்வுக்கான காரணம் எனக்குத் தெரியவில்லை என்பதற்காக அதற்குக் காரணமே இல்லை என்று சொல்ல முடியாது. அதேபோல காரணம் தெரியாத இடத்தில் விதி அல்லது கர்மா என்று ஒரு விளக்கத்தை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டிய கட்டாயமும் இல்லை.
மனித வாழ்க்கையில் சில நிகழ்வுகளுக்கான காரணங்களைப் புரிந்துகொள்ள முடியும். சிலவற்றை ஓரளவுதான் புரிந்துகொள்ள முடியும். சிலவற்றுக்கான பதில்கள் நமக்குத் தெரியாமலேயே போகலாம்.
எல்லாவற்றையும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற என்னுடைய நீண்டகால முயற்சியில் இப்போது ஒரு மாற்றம் ஏற்பட்டிருக்கிறது.
எல்லாக் கேள்விகளுக்கும் பதில் கிடைத்த பிறகுதான் வாழ்க்கையை வாழ வேண்டும் என்ற அவசியமில்லை.
சில கேள்விகளுக்குப் பதில் தெரியாமலேயே வாழ்க்கையை வாழ்ந்துவிடலாம்.
இதுதான் என்னுடைய மூன்றாவது தெளிவு.
இறுதியாக — தேடலின் முடிவல்ல, அணுகுமுறையில் ஒரு மாற்றம்
இந்த மூன்று தேடல்களையும் இப்போது திரும்பிப் பார்க்கும்போது ஒரு வேறுபாடு தெளிவாகத் தெரிகிறது.
முதலாவது தேடலில், மனதின் இயல்பைப் புரிந்துகொள்வதற்கும் எண்ணங்களையும் உணர்ச்சிகளையும் விழிப்புணர்வுடன் அணுகுவதற்கும் சில நடைமுறை வழிமுறைகள் கிடைத்திருக்கின்றன. அதே நேரத்தில் விழிப்புணர்வுடன் மேற்கொள்ளப்படும் செயல்களின் விளைவுகளைக்கூட முழுமையாகக் கணிக்கவோ கட்டுப்படுத்தவோ முடியாது என்பதும் புரிகிறது.
இரண்டாவது தேடலில், நம்பிக்கைக்கும் ஆதாரத்திற்கும் இடையிலான வேறுபாட்டைப் புரிந்துகொண்டிருக்கிறேன். நிரூபிக்கப்படாத கருத்துகளை நம்பியே ஆக வேண்டும் என்ற கட்டாயத்திலிருந்து விலகிப் பார்க்க முடிகிறது.
மூன்றாவது தேடலில், மனித வாழ்க்கையின் எல்லா இன்ப துன்பங்களையும் விளக்கும் ஒரே பொதுவான விதியை அறிந்துகொள்ள முடியவில்லை என்பதை ஏற்றுக்கொள்ளத் தொடங்கியிருக்கிறேன்.
இந்தத் தெளிவுகள் ஆன்மீகத்தையோ மதங்களையோ தத்துவங்களையோ முழுமையாக நிராகரிக்கச் சொல்லவில்லை.
அவற்றில் புரிந்துகொள்ளக்கூடியவற்றைப் புரிந்துகொள்ளலாம். நடைமுறையில் பயனுள்ளவற்றைப் பயன்படுத்திக்கொள்ளலாம். நம்பிக்கை சார்ந்தவற்றை நம்புவதா வேண்டாமா என்பதைத் திறந்த நிலையில் வைத்திருக்கலாம்.
பதில் கிடைக்காத கேள்விகளைப் பதில் கிடைக்காத கேள்விகளாகவே விட்டுவிடலாம்.
பதினைந்து முதல் பதினெட்டு ஆண்டுகளாக நான் தேடிக்கொண்டிருந்தது வாழ்க்கையைப் பற்றிய முழுமையான விளக்கமாக இருந்திருக்கலாம்.
ஆனால் இப்போது எனக்குத் தோன்றுவது வேறு.
வாழ்க்கையை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்வதும், வாழ்க்கையை வாழ்வதும் இரண்டு வெவ்வேறு விஷயங்கள்.
வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொள்ளும் முயற்சி தொடரலாம்.
அதற்காக வாழ்க்கையை வாழ்வதை ஒத்திவைக்க வேண்டியதில்லை.
எல்லாவற்றையும் தெரிந்துகொள்ள முடியாமல் இருக்கலாம். ஆனால் தெரிந்தவற்றைப் புரிந்துகொண்டும், தெரியாதவற்றை ஏற்றுக்கொண்டும் வாழ முடியும்.
இப்போதைக்கு என்னுடைய ஆன்மீகத் தேடல் என்னை அழைத்து வந்திருக்கும் இடம் இதுதான்.
